سلام بر هری

السّلام ای شهر من ای شهر خوبان ای هــری

السلام ای دُرّةالتّـــاج خـــراســـان ای هـــری

السلام ای خاک تو هر ذرّه یک مرد خـــــدای

السلام ای خانقاه عشـــق و عرفان ای هـــری

مصرعی از فرُّخی دارم به خاطر ســـالهاسـت

ریزمت این دُرِّ یکتــا را به دامان ای هـــری

« شهر من شهر بزرگســـت و زمینش نامدار»

این تو را زیبد همی جای سجستان ای هـــری

ور سجستان نیز باشد از هری بیگانه نیســــت

خود تویی غور وسجستان و ارزگان ای هــری

نی همین اندر تواریخ و ســــیر خواندن توان

قصّۀ بیــــت الا مان و باغ زاغان ای هـــری

هر که خواهد گو بخوان در باســـتانی نامه ها

از کهندژ داستانها وز شــــــمیران ای هـــری

پیش من گر کرخ بغداد اســت یا کاخ کیـــان

با کلوخی ازکروخت هست یکسان ای هـری

هر که چِشت و اوبهت را در بهاران دیده است

دیده اندر این جهان جنّات رضوان ای هـــری

پــیش من ریگی که لغزان آید از کهســــــار تو

نیک همسنگ است با لعل بدخشـان ای هـری

ای خوشا دیدار با خورشـــید در هر بام و شام

از فراســوی زلال رود مـــــالان ای هـــری

ای هری ای مرکز والای رســتاخیز شــــــرق

ای هری ای افتخار نوع انســـــان ای هـــری

بـــوی جــوی مولیـــان و یـاد یــار مهربـــان

از تو جوید رودکی با پور ســامان ای هـــری

ای هری ای شهر شعروصنعت و تصویروخط

ای هــــنرها را به میدان تو جولان ای هـــری

روزگاری قــــــبلۀ صاحب کمالان بوده یــــی

از سر تبریز تا مرز بدخشــــــان ای هـــری

قرنها فرمانت جاری بود بر اقطار دهــــــــــر

زانکه بودی مرکز ملک خراســان ای هـــری

خوانده ام تاریخ مملوکان مصـــــر آنجا که بود

پادشاه از هیبتـت بر خویش لرزان ای هـــری

کی توان دادن نشان در چارســــــوی روزگار

یک تن ازخوبان که داری در خیابان ای هـری

ای فضـــــایت منبـع الهام بهـــــزاد بـــــزرگ

ای زمینـت لوح مشـــق میر میران ای هـــری

باز دلها شــاد خواهد گشت و خواهد گشت باز

سیّد مختار و شــــیدایی گلســـــتان ای هـــری

ای خوشا شور و صفــای تربت مولای جـــــام

ای خوشا آن جذبه های خواجه غلتان ای هـری

آیم و بینم که هر نـوروز در تخــت ظـــفـــــر

باشدت از ارغوان گلها به دامــان ای هـــری

ای خوش آنساعت که جولانگرشود درخاطرم

یاد غـــــیزان خاطــرات بادمرغان ای هـــری

کی فراموشت کنم یک لحظــه گر تا جــاودان

باشـــم اندر جنّت فردوس مهمــان ای هـــری

گرچه خود بی خان و مانم خانۀ فخـر من است

بادغیس و کشک و فوشنج وشکیبان ای هـری

کی رسد روزی که خار غم ز دل بیــرون کنم

کامران گل چینم ازصحـرای گلران ای هـری

کی به کازرگه رســــم تا گردد از اخلاص من

تربت پیر طریقـت بوســـه باران ای هـــری

جان شـیرین منی زیرا که از هر گوشــه ات

خوشترازجان یاد ها دارم ز جانان ای هـــری

دوستت دارم که ایمان دارم و دانم که هـــست

حبّ میهن جزوی از اجزای ایمان ای هـــری

آصف فکرت

مشهد - تابستان 1370